Söze nereden başlayacağımı bilmiyorum. Çünkü içimde büyüyen heyecanlarla boğulma anındayım.

İşte yine bulutlardayım. Gönlümün gök yüzünden geçen bulutlarda. Tıpkı çocukluğumda olduğu gibi…. Çocukluğumun tertemiz bulutlarında geziniyorum. Yine hayallerim var; tıpkı eskiden olduğu gibi tertemiz ve sade. Bir gün yıkıldığımı sandığım bir anda yeniden doğmak gibi.

Yol boyunca yemyeşil tarlaları görmekteyim. Tarih 06 Mart 1987. Şu anda Kömürhan Köprüsünün üzerindengeçiyoruz. Çünkü bu gün aniden verdiğim bir kararla çok sevdiğim bir arkadaşımı ziyaret amacıyla Elazığ’a gidiyorum.

Altımızda bütün heybetiyle akan Fırat Nehri, ağulu zümrüt yeşili sanki. Üzerindeki nazik kıpırtılı fiskelerle öyle mağrur akıyor ki! Nasıl mağrur olmasın ki? Her iki tarafın da yükselen yalçın kayalara meydan okurcasına alımlı. Etrafımızdaki dağlar ise sisler arasında sanki kayboluyorlar ..

Hafiften yağmaya başlayan yağmur, parlak yeşil çimenlere busecikler konduruyor. Dağların yamacında yeni yeni yeşillenmeye başlayan tarlalarda da yeşilin en parlak ve en alımlısını görmekteyim. Yağan yağmurların yıkadığı çimenler sanki, Fırat’ın yeşilinden daha göz alıcı.

Kıvrılarak giden yolun yan tarafında kirli sarı sularıyla akan küçük bir dere var. Kirli sarı diyorum; çünkü yağan yağmurlardan dolayı suyun rengi sürekli bulanmakta. Derecik, az sonra Deryasına karışacak olmanın verdiği heyecanla, cüssesine aldırmadan taşlara vura vura köpürüp, beyazlaşarak akıyor. Bu akışta bile, ebedi rengine, yeşile olan gizli bir özlem olduğunu düşünüyorum nedense. Zaten baharda her şey yeşil. En sevdiğim zamanları yaşıyorum. Çünkü her bahar benim içim de taze bir başlangıçtır, biliyorum.

Yol kenarlarında kayısı ve badem ağaçları var. Ağaçlar öylesine sabırsız ki, tıpkı benim gibiler. Şimdi onlar baharın gelmesiyle beraber, gelinlik giymiş genç kızlar gibi bezenecekler. Birden onlara imrendiğimi hissediyorum sebepsiz. Çünkü O ilahi kudret onlara en lütufkar ikramlarını sunacak.

İşte şimdi de kar yağmaya başladı. Artık yılan gibi kıvrılan yolda biz de kıvrıla kıvrıla ilerliyoruz. Ve ben yeşilde beyazı görüyorum. Yeni yağmaya başlayan kar nazlı buseler konduruyor yeşil çimenlere. Biraz sonra bu yağan kar bütünüyle hakimiyeti altına alacak her şeyi ve müşfik bir anne gibi kucaklayacak doğayı. Rabbim ne muhteşem bir manzara! Hem yeşil hem beyaz bir arada, kucak kucağa, sıcacık bir şefkatin kollarında sere serpe yayılmakta.

Bu dumanlı siste adeta boğulmak kaybolmak istiyorum ben de . Böylece ruhumdaki çirkinliklerden arınacağımı sanıyorum. Allah’ım nefsimin bana ağır gelen arzu ve heveslerinden sana sığınıyorum. Ruhumu tüm kirlerden temizleyip sana gelmek istiyorum. Beni affet Allah’ım bütün kulluğumla, bütün nedametimle sana yöneliyorum.

Yalnızca SANA........